Gdańsk
ul. Sobótki 11a/6
t 58 718 76 85
m 500 126 099
Maciej Jacaszek
Olsztyn
ul. Lipowa 23
t 89 527 38 88
m 601 686 216
Rafał Jacaszek
Gdańsk
ul. Sobótki 11a/6
t 58 718 76 85
m 500 126 099
Maciej Jacaszek
Olsztyn
ul. Lipowa 23
t 89 527 38 88
m 601 686 216
Rafał Jacaszek
Projekt Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie
Miasto Szczecin
Projekt Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie
Koncepcja
Miasto Szczecin
Szczecin
35 209 m2
10 025,3 m2
15 376 m2
2026
Maciej Jacaszek Agnieszka Sanecka Marek Sanecki Piotr Smolnicki Adam Gil Marta Marszałek Natalia Makarenko Patrycja Kowalska Artur Dubis Andrzej Drewniak
Koncepcja urbanistyczno-architektoniczna budowy siedziby Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie
Projekt Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie czerpie inspirację z historycznej mapy odsłaniającej ślad dawnej zabudowy przemysłowej. Ten ślad traktowany jest jako punkt odniesienia – nie jako wzór do dosłownego odtworzenia, lecz jako podpowiedź dla współczesnej kompozycji przestrzeni. Skadrowane widoki na panoramę Szczecina, ramowane masywnymi ścianami dawnych uliczek, tworzyły wyraziste ujęcia sylwety miasta z dominującym nad nim Zamkiem Książąt Pomorskich. Wertykalne formy działały jak kadry, selektywnie ukazując panoramę: raz jako wąski wycinek, raz jako poszerzającą się perspektywę. Jednocześnie szczeliny, zaułki i załamania płaszczyzn generowały intensywną grę światłocienia, która wzmacniała wrażenie „gęstości” przestrzeni i jej zmienności w ruchu. W tym sensie doświadczenie miejsca mogło nabierać wymiaru sekwencyjnego: widok nie jest „dany” od razu tylko ujawnia się krok po kroku – w rytmie światła, materiału i formy.
W projekcie podjęto próbę przywołania owego wyobrażenia dawnej atmosfery, genius loci tej części miasta poprzez współczesny, nakładający się na historyczny ślad zabudowy układ ścian. Teatr podejmuje w ten sposób dialog z przeszłością, przywracając dynamikę wąskich przestrzeni między
wysokimi formami. Projekt zakłada uzyskanie podobnej gry światłocienia: światło filtrowane przez szczeliny ma budować napięcie percepcyjne oraz wyznaczać czytelny rytm przejść. Wysokie, wąskie przestrzenie mają wywołać echo dawnych zaułków – nie jako rekonstrukcja, lecz jako przetworzenie ich skali i sposobu „prowadzenia” przestrzeni.