Teatr Współczesny na Łasztowni w Szczecinie

10/10

Projekt Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie

2026

Miasto Szczecin

Szczecin
  • Projekt Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie


  • Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/klient.dhosting.pl/madedhost/restudio.com.pl/public_html/wp-content/themes/restudio/template-parts/project-content.php on line 58

    Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/klient.dhosting.pl/madedhost/restudio.com.pl/public_html/wp-content/themes/restudio/template-parts/project-content.php on line 59

    Warning: Trying to access array offset on value of type null in /home/klient.dhosting.pl/madedhost/restudio.com.pl/public_html/wp-content/themes/restudio/template-parts/project-content.php on line 59
  • Koncepcja

  • Miasto Szczecin

  • Szczecin

  • 35 209 m2

  • 10 025,3 m2

  • 15 376 m2

  • 2026

  • Maciej Jacaszek Agnieszka Sanecka Marek Sanecki Piotr Smolnicki Adam Gil Marta Marszałek Natalia Makarenko Patrycja Kowalska Artur Dubis Andrzej Drewniak

Koncepcja urbanistyczno-architektoniczna budowy siedziby Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie


Projekt Teatru Współczesnego na Łasztowni w Szczecinie czerpie inspirację z historycznej mapy odsłaniającej ślad dawnej zabudowy przemysłowej. Ten ślad traktowany jest jako punkt odniesienia – nie jako wzór do dosłownego odtworzenia, lecz jako podpowiedź dla współczesnej kompozycji przestrzeni. Skadrowane widoki na panoramę Szczecina, ramowane masywnymi ścianami dawnych uliczek, tworzyły wyraziste ujęcia sylwety miasta z dominującym nad nim Zamkiem Książąt Pomorskich. Wertykalne formy działały jak kadry, selektywnie ukazując panoramę: raz jako wąski wycinek, raz jako poszerzającą się perspektywę. Jednocześnie szczeliny, zaułki i załamania płaszczyzn generowały intensywną grę światłocienia, która wzmacniała wrażenie „gęstości” przestrzeni i jej zmienności w ruchu. W tym sensie doświadczenie miejsca mogło nabierać wymiaru sekwencyjnego: widok nie jest „dany” od razu tylko ujawnia się krok po kroku – w rytmie światła, materiału i formy.

W projekcie podjęto próbę przywołania owego wyobrażenia dawnej atmosfery, genius loci tej części miasta poprzez współczesny, nakładający się na historyczny ślad zabudowy układ ścian. Teatr podejmuje w ten sposób dialog z przeszłością, przywracając dynamikę wąskich przestrzeni między
wysokimi formami. Projekt zakłada uzyskanie podobnej gry światłocienia: światło filtrowane przez szczeliny ma budować napięcie percepcyjne oraz wyznaczać czytelny rytm przejść. Wysokie, wąskie przestrzenie mają wywołać echo dawnych zaułków – nie jako rekonstrukcja, lecz jako przetworzenie ich skali i sposobu „prowadzenia” przestrzeni.

arrow-short powrót

Następne projekty